Bijwerkt op 20 november 2018 © 2007 Webmaster Lutherse Gemeente Zutphen

Voor de agenda:  

Gemeentevergadering op  9 december


Zo eens per jaar vindt er ook in onze gemeente een gemeentevergadering plaats, als regel na afloop van de zondagmorgendienst. Zo ook dit jaar. Gekozen is voor de datum 9 december.


De wanhoop van Kerst

Ik kom veel wanhoop tegen. In mijn werk als psycholoog op de afdeling Verslavingspsychiatrie. Mensen die alles kwijt zijn geraakt vanwege hun verslaving aan alcohol, middelen, nicotine, games, seks, medicijnen. Hun werk ging eraan, het huwelijk hield geen stand, de kinderen raakten het helemaal zat. En jonge mensen die de weg kwijt zijn. En dan ook nog de angst, de depressie, persoonlijkheidsproblematiek, etc. De wanhoop: soms expliciet uitgesproken. Veel vaker af te lezen aan het lichaam, het getekende gezicht, het kapotte gebit, het leverfalen, de torenhoge schulden, de klank van de stem. Ook als predikant tref ik wanhoop: om het zoekgeraakte geloof, de kinderen die nooit meer in de kerk komen, afgenomen kracht en pijn door ziekte of ouderdom, eenzaamheid.

Om de levensgrote vraag naar het kwaad en de rampen. Een paar weken geleden kwam Bartimeüs, de blinde man uit Marcus 10, op mijn pad. Hij wanhoopt en roept om Jezus. De mensen om hem heen bestraffen hem. Hoe is het mogelijk? Herkennen ze de wanhoop dan niet? Zijn ze niet solidair in zijn wanhoop? Hij roept des te meer: Zoon van David, ontferm u over mij! En ik kijk naar hem en hoor zijn smeking. Hij smeekt, ik niet. Ik moet u iets bekennen. Tot kort geleden was de wanhoop iets van de ander, van Bartimeüs, niet van mij. Ik was de rustige, de stabiele, die het overzicht had en in het kerkenwerk de predikant in Gods naam, verkondiger van zijn Evangelie, zijn belofte, de hoop. In no time schakelde ik bij vragen en problemen over naar het Kind van de vrede, Kind van de hoop. En zo dekte ik, zonder dat ik er erg in had, vlot het potje van onrust af. Maar een paar weken geleden besefte ik in een fractie van een seconde dat ik Bartimeüs ben, schreeuwend om Christus’ hulp. Ineens besefte ik dat er wanhoop in mijn huist. En sinds die tijd weet ik niet meer hoe ik ooit heb kunnen denken dat ik niet wanhopig was.

En ik bid God dat ik de wanhoop toelaat en mijn hart zich niet gesloten houdt. Dat Hij waakt over mijn ziel, dat ik niet verloren ga in onverschilligheid. Wanhoop en hoop horen bij elkaar. Zonder wanhoop geen hoop. Onverschilligheid, ongenaakbaarheid en oppervlakkigheid hebben niets met hoop. Voor Bartimeüs is het leven één en al duisternis.

Geen perspectief, geen hoop, geen plek in de samenleving. In die duisternis dringt Jezus’ naam, over wie geruchten gaan, binnen. En de wanhoop vuurt de hoop aan. Ontferm u over mij! Ik ben blind en

zie geen toekomst. Ontferm u over mij! Maar waarover ben ik dan wanhopig? Dat is over leven en menselijkheid die ons door de vingers glippen. De waardigheid van mensen die verschrompelt onder de hoge druk op het werk en andere systemen. In de zorg, het onderwijs. Werkers bezwijken. Weet u, daar is wanhoop. De politiek (even grofweg gezegd) kijkt op afstand naar Bartimeüs, maar toont zich doof voor zijn schreeuw. En ook: armoede die mensen verlamt of woedend maakt, maar de huidige maatregelen maken de verschillen tussen rijk en arm alleen maar groter. De ontmenselijking van de samenleving. En: het klimaat, kernwapens. Regeringsleiders die macht hebben en daar arrogant en brutaal mee omgaan. Een minister die maar blijft draaien rondom Groningen en het Urgenda-vonnis. Ik ben wanhopig

vanwege de verschrikkelijke uitwerkingen van domme besluiten van

regeerders. Zien ze het dan niet!? Eerder zei ik dan snel: deze machten zullen het uiteindelijk afleggen tegen Gods macht en majesteit. Dat is ook werkelijk wat ik geloof. Maar ik ben er niet meer rustig onder. Ik ben huiverig voor de macht van de machthebbers, voor het kwaad dat ze kunnen aanrichten. Ik ben bevreesd om ouderen, jongeren, kinderen en kleinkinderen, armen en vluchtelingen, de criminaliteit, de aarde. Om het water dat zo sterk reageert op de opwarming van de aarde. Er huist wanhoop in mij. En er is geen ander naar wie ik kan dan Jezus Christus – God die mens is geworden - Kerst. Heer, ontferm U over ons en over onze kinderen!

Ds. Louisa Vos


Uit de Bongerd

Najaar 2016 ontstond bij mij het idee om het pelgrimspad van Oslo naar Trondheim te lopen. Het is één van de Olavsleden naar Trondheim. De Noorse viking Olav Haraldsson bracht aan het begin van de 11e eeuw het christendom in Noorwegen. Later werd hij heilig verklaard. De naam Gudbrandsdalleden is aan deze route gegeven omdat een flink stuk door het schitterende Gudbrandsdal gaat. Ik besloot om niet vanaf Oslo te lopen, omdat de eerste etappes vooral asfaltetappes zijn. In de zomer van 2017 liep ik, met ook hier en daar hulp van het openbaar vervoer, omdat ik last had van mijn schouders, van Eidsvoll naar Dovre. Drie weken was ik onderweg en in die weken sprak ik maar een paar mensen. Er zijn zoveel niet veel pelgrims die deze route lopen, maar het was ook nog eens al ver in augustus. Ik was alleen en in het begin was dat moeilijk, maar later kwam er juist een diepe rust in mij. De hele route was behalve lopen ook flink puzzelen. Zo kon het bijvoorbeeld zijn dat er pas na 40 km weer een winkel zou zijn. Dit betekende: goed plannen met eten. Het was gemakkelijker om aan water te komen.

Afgelopen zomer vervolgde ik de tocht. Ik wist dat de eerste week door het Dovregebergte zou leiden. Het zou geen goed idee zijn om dat alleen te gaan doen, want als ik zou vallen en niet verder zou kunnen: wanneer zou ik dan worden gevonden? Ik vroeg onze twee zonen om mij te begeleiden. Ze zeiden meteen ‘ja’! Met ons drieën waren we 8 dagen onderweg. ’s Ochtends heel vroeg op, slaapzak oprollen, water koken voor de pap als ontbijt. Soms waren er al vroeg de zalige grapjes, soms was er het zalige zwijgen. We wisten alle drie: niet vertragen, want het is nog een eind voordat we bij de volgende slaapplaats zijn. Na 8 dagen gingen zij weer naar huis en liep ik 9 dagen alleen. Dat vond ik ook fijn. Wanneer ik alleen ben, komen er gedachten en gevoelens boven die geen ingang vinden wanneer ik met een ander ben. Maar vaak waren er helemaal geen gedachten. Alleen dit: de route, het pad, de slaapplaats, drinken en eten. Die dagen trof ik ’s avonds ook andere pelgrims. En het was mooi om met hen te praten. Ook over wat hen en mij dreef, over ons geloof. Voor de laatste drie dagen lopen kwam Marjon over. Samen kwamen we uiteindelijk in Trondheim aan.  De laatste kilometers naar de Nidaros kathedraal waren emotioneel voor mij. Een mengeling van trots, dankbaarheid en besef van leven en eindigheid. Iedere avond is er in de kathedraal een vesper en wordt er in het bijzonder gebeden voor de pelgrims die die dag waren aangekomen. Die avond ook voor de pelgrims uit Nederland. Fijn was dat.  Ds. Louisa Vos


Nieuws

Kijk voor nieuws ook bij

Geloven in Zutphen

Platform van christelijke geloofsgemeenschappen in Zutphen en Warnsveld